گزارش حاضر از مؤسسه هوش مصنوعی انسان‌محور دانشگاه استنفورد (Stanford HAI)، به بررسی همکاری میان آزمایشگاه‌های پیشرو هوش مصنوعی و سازمان‌های غیرانتفاعی برای حل مسائل اجتماعی می‌پردازد. این گزارش با اتکا به مصاحبه با ۳۶ نفر از ۲۴ سازمان و بررسی چهار مطالعه موردی، سازوکارها، فرصت‌ها و موانع این همکاری‌ها را تحلیل می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که این مشارکت‌ها، با وجود ظرفیت‌هایی در حوزه‌هایی مانند سلامت جهانی، محیط‌زیست، کمک‌های بشردوستانه و توسعه، لزوماً به تأثیر اجتماعی پایدار منجر نمی‌شوند. تمرکز حمایت‌ها بر سازمان‌های برخوردار از نیروی فنی و زیرساخت داده، ابهام در توافق‌های همکاری، تعارض میان اهداف اجتماعی و منافع تجاری و دشواری تأمین هزینه‌ها پس از پایان حمایت اولیه، از جمله چالش‌های شناسایی‌شده‌اند.
نویسندگان بر ضرورت تعریف روشن مسئله، تعیین شاخص‌های سنجش موفقیت، تقویت توان فنی درون‌سازمانی و استقرار سازوکارهای شفاف حکمرانی تأکید می‌کنند. همچنین، پیشنهاد می‌دهند سرمایه‌گذاران و نهادهای خیریه به‌جای تمرکز صرف بر ابزارها و پروژه‌های کوتاه‌مدت، در زیرساخت داده، نیروی متخصص و ارزیابی مستقل سرمایه‌گذاری کنند. این گزارش برای مدیران سازمان‌های غیرانتفاعی، شرکت‌های توسعه‌دهنده هوش مصنوعی و نهادهای تأمین مالی، چارچوبی عملی برای طراحی مشارکت‌هایی فراهم می‌کند که از نمایش‌های تبلیغاتی فراتر بروند و به نتایج اجتماعی قابل‌اندازه‌گیری و پایدار برسند.
