گزارش حاضر از مککنزی استدلال میکند که هوش مصنوعی دیگر صرفاً ابزاری برای افزایش بهرهوری کارکنان نیست؛ بلکه بهتدریج به یک نیروی کار مستقل تبدیل میشود. پیشرفت مدلهای استدلالی، عاملهای هوشمند و هوش مصنوعی فیزیکی، امکان واگذاری بخش بزرگی از فعالیتهای شناختی و عملیاتی به سیستمهای هوشمند را فراهم کرده است. بااینحال، مککنزی تأکید میکند که صرف بهکارگیری هوش مصنوعی در فرایندهای موجود، ارزش اقتصادی چشمگیری ایجاد نمیکند؛ تحول واقعی زمانی رخ میدهد که سازمانها ساختار اجرای کار را از پایه بازطراحی کنند.
بر اساس این گزارش، سازمانهای آینده به «سازمان همزیست» (Symbiotic Enterprise) تبدیل خواهند شد؛ مدلی که در آن انسانها، عاملهای هوش مصنوعی و رباتهای هوشمند هر یک متناسب با نقاط قوت خود در کنار یکدیگر فعالیت میکنند. در چنین سازمانی، نقش انسان از اجرای مستقیم وظایف به تصمیمگیری، نظارت، خلاقیت و مدیریت استثناها تغییر میکند، درحالیکه هوش مصنوعی اجرای مقیاسپذیر بسیاری از فعالیتها را بر عهده میگیرد. این تحول نهتنها بهرهوری را افزایش میدهد، بلکه سرعت نوآوری، توان سازگاری با تغییرات و ظرفیت رشد کسبوکار را نیز متحول میکند. همچنین گزارش هشدار میدهد که مزیت رقابتی آینده دیگر صرفاً به دسترسی به مدلهای پیشرفته هوش مصنوعی وابسته نخواهد بود؛ بلکه بر داراییهایی مانند دادههای اختصاصی، مهارتهای عاملهای هوشمند، معماری هوش و توانایی سازمان در مدیریت این اکوسیستم جدید استوار خواهد شد.