گزارش حاضر به یکی از مهمترین پرسشهای سیاستگذاری هوش مصنوعی میپردازد: آیا کشورها میتوانند کنترل و استقلال راهبردی خود را در حوزه هوش مصنوعی افزایش دهند، بدون آنکه از مزایای همکاری و وابستگی متقابل جهانی محروم شوند؟
نویسندگان، «حاکمیت هوش مصنوعی» را نه به معنای خودکفایی کامل، بلکه مجموعهای از راهبردها برای افزایش توان کشورها در تصمیمگیری مستقل درباره زیرساختها، دادهها، مدلها و کاربردهای هوش مصنوعی تعریف میکنند. گزارش نشان میدهد که انگیزه کشورها برای دنبالکردن این رویکرد، از امنیت ملی و تابآوری اقتصادی تا تقویت رقابتپذیری و حفظ تنوع زبانی و فرهنگی متفاوت است.
بااینحال، گزارش استدلال میکند که دستیابی به حاکمیت کامل بر تمام زنجیره ارزش هوش مصنوعی برای تقریباً هیچ کشوری عملی نیست؛ زیرا این فناوری به شبکهای فراملی از مواد معدنی، انرژی، تراشهها، زیرساخت دیجیتال، داده، استعداد و مدلهای هوش مصنوعی وابسته است. تلاش برای خودکفایی کامل نیز میتواند به حمایتگرایی، تکهتکهشدن بازارها، استانداردهای ناسازگار و سرمایهگذاریهای بلااستفاده منجر شود. راهکار پیشنهادی بروکینگز، «وابستگی متقابل مدیریتشده» است: شناسایی وابستگیهای راهبردی، تنوعبخشی به تأمینکنندگان و شرکا و حفظ قابلیت همکاری، در کنار تقویت ظرفیتها و استقلال تصمیمگیری ملی.
