گزارش حاضر به مفهوم «حاکمیت در عصر هوش مصنوعی» و چگونگی حفظ قدرت تصمیمگیری کشورها در اکوسیستمی میپردازد که بهشدت به زیرساختها، شرکتها و زنجیرههای تأمین جهانی وابسته است. گزارش استدلال میکند که دستیابی به «خودکفایی کامل» در هوش مصنوعی برای اغلب کشورها نه ممکن و نه ضروری است؛ زیرا توسعه مدلهای پیشرفته به سرمایه عظیم، تراشه، توان محاسباتی، انرژی و نیروی انسانی متخصص نیاز دارد و این منابع در چند کشور و شرکت محدود متمرکز شدهاند.
گزارش در مقابل، حاکمیت هوش مصنوعی را توانایی انتخاب، اثرگذاری و مدیریت وابستگیها تعریف میکند؛ یعنی کشورها باید در بخشهایی که برای منافع ملی حیاتیاند کنترل مستقیم ایجاد کنند، در بخشهایی که اهرم نفوذ دارند مسیر فناوری و بازار را هدایت کنند و در سایر حوزهها وابستگی خارجی را بهصورت آگاهانه و قابلمدیریت بپذیرند. چارچوب اصلی گزارش با عنوان Control, Steer, Depend (CSD)، این سه رویکرد را در لایههای مختلف «پشته هوش مصنوعی» بررسی میکند و با مطالعه مسیر کشورهایی مانند ژاپن، فرانسه، امارات، هند، برزیل و کنیا، نشان میدهد که مسیر واحدی برای حاکمیت هوش مصنوعی وجود ندارد. در نهایت، گزارش بر تابآوری راهبردی، تنوعبخشی به وابستگیها، قابلیت جایگزینی، توسعه ظرفیت داخلی و گسترش استفاده از هوش مصنوعی در اقتصاد و دولت بهعنوان پایههای حاکمیت در عصر هوش مصنوعی تأکید میکند.
