گزارش حاضر به مفهوم «حاکمیت در عصر هوش مصنوعی» و چگونگی حفظ قدرت تصمیم‌گیری کشورها در اکوسیستمی می‌پردازد که به‌شدت به زیرساخت‌ها، شرکت‌ها و زنجیره‌های تأمین جهانی وابسته است. گزارش استدلال می‌کند که دستیابی به «خودکفایی کامل» در هوش مصنوعی برای اغلب کشورها نه ممکن و نه ضروری است؛ زیرا توسعه مدل‌های پیشرفته به سرمایه عظیم، تراشه، توان محاسباتی، انرژی و نیروی انسانی متخصص نیاز