نگذارید هوش مصنوعی نویسنده را حذف کند

اکنون متن تولیدشده با هوش مصنوعی جوایز ادبی را می‌برد، صفحات مقالات دیدگاه و نقطه‌نظر را اشغال می‌کند و همان‌طور سر زبان سیاست‌مداران می‌نشیند. احتمالاً یک واژه از هر ۱۰ واژه‌ای که در مناظرات پارلمانی بریتانیا بیان می‌شود و یک واژه از هر هفت واژه‌ای که در مجلس نمایندگان آمریکا گفته می‌شود، با کمک هوش مصنوعی پیش‌نویس شده‌اند.

آیا هوش مصنوعی در حال تصاحب نگارش اسناد سیاستی در وست‌مینستر است؟

وقتی صحبت از کلمه و متن نوشتاری به میان می‌آید، هیچ نویسنده‌ای نمی‌تواند طرفی بی‌طرف باشد. روزنامه‌نگاری نزدیک به دو قرن است که از پیشرفت فناوری استقبال کرده است. اینکه حالا، درست وقتی گرگ‌های اتوماسیون به درِ خانه خودمان رسیده‌اند، ناگهان به تارک فناوری تبدیل شویم، رفتاری ناموجه خواهد بود. بااین‌حال، هم نویسندگان و هم خوانندگان باید درباره سپردن قلم به هوش مصنوعی محتاط باشند.

البته در برخی انواع نوشتار، تسلط هوش مصنوعی می‌تواند مطلوب باشد؛ مانند پاسخ به شکایت‌های مشتریان یا نگارش متون فنی که در آن‌ها وضوح و شفافیت حرف اول را می‌زند. در چنین مواردی، آنچه اهمیت دارد این است که استفاده از هوش مصنوعی اعلام شود و اطمینان حاصل شود انسانی که نامش پای متن آمده، همچنان مسئولیت آن را بر عهده دارد. نویسندگان در هر حوزه‌ای، اگر از مدل‌های هوش مصنوعی برای پژوهش، ویرایش و تصحیح و در موارد مناسب، دریافت بازخورد استفاده نکنند، در واقع به خوانندگان خود خدمت نمی‌کنند.

چگونه نوشته‌های هوش مصنوعی را تشخیص دهیم؟

اما در حوزه‌های دیگر مانند رمان‌ها، سخنرانی‌ها و حتی مقالات خبری، واگذارکردن نویسندگی به ماشین اشتباه خواهد بود. در حال حاضر، رایج‌ترین شکایت درباره نوشته‌های تولیدشده با هوش مصنوعی، ناشی‌گری و سطحی بودن خود نثر است. اما این شکایت بر پایه‌ای سست استوار است. بدون تردید، جمله‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی نیز بهتر خواهند شد.

این مقاله را هوش مصنوعی ننوشته است؛ خب، اگر نوشته بود چه؟

بنابراین، هر استدلال جدی علیه نوشتن با هوش مصنوعی باید بر تفاوت‌هایی استوار باشد که میان کلمات وجود دارد؛ بر اینکه کلمات چگونه فراتر از آنچه سرانجام روی صفحه ظاهر می‌شود، معنا و اهمیت را منتقل می‌کنند. عمل نوشتن حتی برای بسیاری از کسانی که از راه نویسندگی امرارمعاش می‌کنند، فرایندی دردناک است. اما بخش بزرگی از این درد، در واقع دردِ فکرکردن است؛ دردِ تبدیل و متبلور کردن افکار در قالب متن. دورزدن این فرایند، راهی مطمئن برای رسیدن به تفکری انسانی است که نه‌تنها از نظر اصالت، بلکه از نظر دقت و استحکام استدلال نیز ضعیف‌تر خواهد بود. دانشجویانی که نوشتن مقاله‌های خود را به Claude می‌سپارند، ممکن است عادت به استدلال‌کردن را از دست بدهند. سیاست‌مدارانی که به هوش مصنوعی اجازه می‌دهند استدلال‌هایشان را تنظیم کند، ممکن است نسبت به پیامدهای سخنان خود توجه کمتری داشته باشند.

عمل نوشتن حتی برای بسیاری از کسانی که از راه نویسندگی امرارمعاش می‌کنند، فرایندی دردناک است. اما بخش بزرگی از این درد، در واقع دردِ فکرکردن است؛ دردِ تبدیل و متبلور کردن افکار در قالب متن.

نگرانی مهم دیگر به مصرف‌کنندگان کلمات نوشته‌شده مربوط می‌شود؛ یا همان خوانندگان. نوشتن با هوش مصنوعی انتظاراتی که فرهنگ سواد نوشتاری ایجاد کرده را مختل می‌کند. نوشتن متن توسط انسان بیشتر از خواندن آن زمان می‌برد. این موضوع، اگر نه تضمینی برای کیفیت (چراکه جهان همچنان مملو از نثرهای افتضاح است) دست‌کم تضمینی برای تلاش‌کردن فراهم می‌کند. کسی، جایی، اندیشیده است که چیزی ارزش گفتن دارد. اقتصاددانان این را «سیگنال پرهزینه» می‌نامند.

فارغ از اینکه نظریه‌پردازان فرانسوی درباره مرگ مؤلف چه می‌گویند، خوانندگان همچنان می‌خواهند بدانند که کلمات پیش رویشان را یک انسان نوشته است. شعر را در نظر بگیرید. حتی چند سال پیش، زمانی که هوش مصنوعی قدرت امروز را نداشت، پژوهشگران دریافته بودند که بسیاری از مردم در آزمون‌های دو سو کور (Double Blind)، میان شعر نوشته‌شده توسط هوش مصنوعی و شعر نوشته‌شده توسط انسان، شعرهای تولیدشده توسط ماشین را ترجیح می‌دهند. اما درک یک شعر به این پیش‌فرض متکی است که انسانی آن را نوشته و در نتیجه، آن شعر برای کسی معنایی داشته است.

حتی زمانی که از هوش مصنوعی استفاده نشده است، حضور آن می‌تواند تجربه خوانندگان را مخدوش کند. ممکن است خواننده به ترکیبی از کلمات یا چرخش عبارتی برخورد کند که به طرز مشکوکی شبیه متن تولیدشده توسط ماشین به نظر برسد و از ادامه خواندن متن منصرف شود یا گسترش دیپ‌فیک‌های تولیدشده با هوش مصنوعی ممکن است باعث شود خوانندگان به اخبار واقعی نیز بی‌اعتماد شوند. آلوده‌کردن چنین محیط اطلاعاتی‌ای چیزی است که اقتصاددانان آن را «پیامد خارجی» می‌نامند.

فناوری بسیاری از این هنجارها را از نو شکل خواهد داد. هوش مصنوعی فرصت‌های عظیمی نیز ایجاد می‌کند که بسیاری از آن‌ها را هنوز هیچ‌کس نمی‌تواند به طور کامل درک کند. بااین‌حال، جوامع لیبرال با این تغییرات سرنوشت‌ساز نه از طریق تسلیم منفعلانه در برابر فناوری‌ها، بلکه با سازگارشدن با آن‌ها مواجه می‌شوند. ماشین چاپ در اروپای اوایل دوران مدرن به جنگ‌های مذهبی دامن زد. در دهه ۱۹۳۰، رادیو نویدبخش ظهور فاشیسم بود. امروزه افراد کمی این دو فناوری را با چنین تحولات پرتنشی پیوند می‌دهند. جوامع در حال دست‌وپنجه نرم‌کردن با فناوری‌های متعدد دیگری نیز هستند که خطراتی به همراه دارند؛ از غذاهای پرچرب گرفته تا مواد مخدر غیرقانونی و قدرتمندتر.

نگاهی تحلیلی به مسیر گذشته و جایگاه فعلی هوش مصنوعی در جامعه:
راهی که هوش مصنوعی پیمود

بنابراین، تلاش برای ترسیم دقیق اینکه جوامع در آینده چگونه باید با استفاده از هوش مصنوعی در نوشتار مواجه شوند، اقدامی از سر غرور و خودبزرگ‌بینی خواهد بود. اما هر نویسنده‌ای می‌داند که باید از یک پیش‌نویس اولیه شروع کرد. این هم پیش‌نویس ماست.

گزارش حاضر در نسخه September 26^th 2026 نشریه The Economist منتشر شده است.