آیا هوش مصنوعی در حال تصاحب نگارش اسناد سیاستی در وست‌مینستر است؟

با خواندن این جملات، نخستین چیزی که به ذهنتان می‌رسد چیست؟
«چالش پیشِ رو فنی نیست، بلکه سیاسی است و به توالی‌گذاری دقیق، ارتباطات شفاف و تعهدی پایدار نیاز دارد.»
یا این جمله:
«مالکیت خصوصی دیگر پاداش نوآوری را نمی‌دهد، بلکه از زیرساخت‌های به‌جامانده از عصر ویکتوریا عوارض دریافت می‌کند، درحالی‌که سرمایه‌گذاری لازم برای حفظ کارایی آن‌ها را به تعویق می‌اندازد. فناوری تغییری نکرده است؛ آنچه تغییر کرده، مالکیت است ــ و مشکل نیز دقیقاً همین مالکیت است.»

احتمالاً نخستین واکنش، احساس ملال باشد. متون سیاست‌گذاری اغلب به‌شدت خشک و بی‌روح هستند. اما شاید نکته دیگری نیز به چشم بیاید؛ دست‌کم برای کسانی که مرتب با مدل‌های هوش مصنوعی مانند ChatGPT یا Claude سروکار دارند. نثر تولیدشده توسط این ابزارها رنگ‌وبوی خاصی دارد؛ امضایی که تشخیص آن چندان دشوار نیست.

یکی از نشانه‌های آشکار آن، علاقه فراوان به تقابل‌ها و تضادهاست: «نه فنی، بلکه سیاسی» یا «فناوری تغییر نکرده است؛ مالکیت تغییر کرده است.» نشانه دیگر، استفاده مکرر از ساختارهای سه‌بخشی است. انسان‌ها از دیرباز به گروه‌های سه‌تایی علاقه داشته‌اند (برای نمونه، سیسرون سخنرانی‌های خود را سرشار از این ساختارها می‌کرد)، اما اشتیاق هوش مصنوعی به این الگو فراتر از حد معمول است: «توالی‌گذاری دقیق، ارتباطات شفاف و تعهدی پایدار.» و البته خط تیره بلند (em dash) که تقریباً همه‌جا به چشم می‌خورد.

امروزه، خوانندگان دیگر مجبور نیستند صرفاً بر حدس و گمان یا تحلیل‌های غیرحرفه‌ای سبک نگارش تکیه کنند. طی چند سال گذشته، فناوری‌های تشخیص محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی پیشرفت چشمگیری داشته‌اند. این ابزارها نیز، همانند خود مدل‌های هوش مصنوعی، از تکنیک‌های یادگیری ماشین استفاده می‌کنند. شرکت Pangram که یکی از پیشگامان این حوزه است، مدعی است نرخ مثبت کاذب (False Positive) آن تنها ۰٫۰۱ درصد است. همچنین، پژوهشی از محققان دانشگاه شیکاگو نشان داده است که این ابزار در تشخیص متن‌های بلند، نرخ خطایی «نزدیک به صفر» دارد.

بررسی Pangram نشان می‌دهد هر دو سند سیاست‌گذاری که جملات نقل‌شده از آن‌ها آمده است، عمدتاً توسط هوش مصنوعی نوشته شده‌اند. یکی از این اسناد متعلق به «لوئیز هیگ»، نماینده پارلمان و از مشاوران نزدیک «اندی برنهام»، نخست‌وزیر در آستانه قدرت بریتانیا است. سند دیگر با عنوان «دولت بهره‌ور» (The Productive State)، بیانیه‌ای نزدیک به ۷۰ صفحه‌ای است که توسط گروه Mainstream، از جریان‌های وابسته به حزب کارگر و نزدیک به برنهام، منتشر شده و چارچوبی برای «منچستریسم»، برنامه اقتصادی هنوز نه‌چندان شفاف برنهام ارائه می‌کند.

هیگ در بیانیه‌ای که برای روزنامه تلگراف ارسال کرده، گفته است که هوش مصنوعی صرفاً برای کنترل نسخه‌ها به کار گرفته شده است. گروه Mainstream نیز به اکونومیست اعلام کرده است که یکی از نویسندگان همکار از مدل Claude برای «نمایان کردن تفاوت‌های موجود در سطح جمله‌ها و یکدست کردن لحن بخش‌هایی که هر یک از دو نویسنده به طور مستقل نوشته بودند، از طریق ویرایش متنی» استفاده کرده است.

این موضوع دو پرسش اساسی را مطرح می‌کند: آیا استفاده از هوش مصنوعی برای نگارش متون سیاسی اساساً یک مشکل محسوب می‌شود؟ و چرا این اسناد همگی به اندی برنهام مرتبط هستند؟

پرسش نخست را در نظر بگیرید. دنیای سیاست همواره مملو از متن‌هایی بوده که نویسنده واقعی آن‌ها همان فردی نیست که نامش پای اثر آمده است. سیاست‌مداران سخنران‌نویس دارند و اندیشمندان از دستیاران پژوهشی کمک می‌گیرند. شاید استفاده از هوش مصنوعی نیز تفاوت ماهوی با این وضعیت نداشته باشد، هرچند نثر تولیدشده توسط آن معمولاً دست‌وپاگیرتر و زمخت‌تر است.

اما کسانی که در عرصه سیاست ایده‌های خود را مطرح می‌کنند، در واقع ادعایی بسیار جسورانه دارند. آن‌ها می‌خواهند ساختار حکمرانی یک کشور را بر اساس دیدگاه‌های خود بازطراحی کنند. هر نویسنده‌ای می‌داند که فرایند تبدیل ایده‌ها به کلمات، تا چه اندازه به منسجم‌تر شدن استدلال‌ها کمک می‌کند. حتی اگر این کار را به یک دستیار واگذار کنید، باز هم بهتر از آن است که کل این فرایند به طور کامل حذف شود. هوش مصنوعی بی‌تردید نثر شلخته‌ای تولید می‌کند؛ اما مهم‌تر از آن، ضعف‌های موجود در فرایند اندیشیدن را نیز می‌پوشاند.

البته اگر همان‌طور که هیگ و نویسندگان «دولت بهره‌ور» ادعا می‌کنند، هوش مصنوعی تنها برای پرداخت نهایی متن به کار رفته باشد؛ شاید این مسئله چندان اهمیت نداشته باشد. مشکل اینجاست که خوانندگان می‌توانند تشخیص دهند آیا محصول نهایی را هوش مصنوعی نوشته است یا نه، اما نمی‌توانند بفهمند نویسندگان دقیقاً چگونه از این فناوری استفاده کرده‌اند و زمانی که نقش هوش مصنوعی تنها پس از پیگیری رسانه‌ها آشکار می‌شود، بازسازی اعتماد عمومی کار ساده‌ای نخواهد بود.

اما درباره نقش احتمالی اندی برنهام چه می‌توان گفت؟ صعود سیاسی او به‌آرامی طراحی شد، اما با سرعت به اجرا درآمد. از همان لحظه‌ای که در انتخابات میان‌دوره‌ای حوزه میکرفیلد (Makerfield) پیروز شد، تقریباً قطعی بود که سرانجام راهی شماره ۱۰ خیابان داونینگ خواهد شد. بااین‌حال، او هنوز درباره بسیاری از مهم‌ترین مسائل پیش روی بریتانیا مواضع روشنی ارائه نکرده است.

همین فاصله میان قدرت سیاسی و ابهام فکری، فرصتی برای کارآفرینان سیاسی فراهم می‌کند تا «گلِ نرم» برنهامیسم را مطابق اولویت‌های خود شکل دهند. در وست‌مینستر، واحد رایج مبادله ایده‌ها فایل‌های PDF است؛ هرچه طولانی‌تر، بهتر و وقتی لازم باشد چنین سندی را در کوتاه‌ترین زمان ممکن آماده کنید، چه گزینه‌ای مناسب‌تر از Claude؟

گزارش حاضر در نسخه July 11^th 2026 نشریه The Economist منتشرشده است.