Mythos، مدل هوش مصنوعی جدید Anthropic چقدر می‌تواند خطرناک باشد؟

در نهایت، آن مدل در اواخر همان سال منتشر شد. از آن زمان تاکنون، مجموعه‌ای از مدل‌های بسیار قدرتمندتر توسعه یافته‌اند، بی‌آنکه فاجعه‌ای تمام‌عیار به بار آورند. بااین‌وجود، هفت سال پس از آن ماجرا، آمودی که اکنون ریاست رقیب سرسخت OpenAI، یعنی Anthropic را بر عهده دارد، بار دیگر نگران شده است. او در ۷ آوریل ۲۰۲۶ اعلام کرد که جدیدترین عضو از خانواده مدل‌های Claude این آزمایشگاه که Mythos نام گرفته، در حال حاضر آن‌قدر قدرتمند است که نمی‌توان آن را به‌صورت گسترده در دسترس عموم قرار داد و این بار، ممکن است حق با او باشد.

بنا بر اعلام Anthropic، قابلیت‌های Mythos «به طور قابل‌توجهی فراتر از هر مدلی است که تاکنون آموزش داده‌اند». این آزمایشگاه می‌گوید به‌شدت نگران توانایی این سیستم در یافتن آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری و رفع آن‌ها (در صورت تنظیم برای فعالیت به‌عنوان مدافع) یا سوءاستفاده از آن‌ها (در صورت فعالیت به‌عنوان هکر) است.

در حالت عادی، چنین ادعاهایی را باید با دیده تردید نگریست. Anthropic خود این مدل را ساخته، آزمایش‌ها را اجرا کرده و از این باور عمومی که سیستمش بسیار درخشان‌تر از تمام دستاوردهای پیشین است، سود می‌برد. این آزمایشگاه اخیراً روی غلتک افتاده و در مسیر موفقیت‌های پیاپی قرار داشته است. در ۶ آوریل ۲۰۲۶، این شرکت اعلام کرد که درآمد سالانه آن به ۳۰ میلیارد دلار رسیده است؛ رقمی که در پایان سال گذشته تنها ۹ میلیارد دلار بود. بدون شک، این شرکت مشتاق است تا شتاب رشد خود را حفظ کند.

بااین‌حال، دلایلی برای جدی‌گرفتن تازه‌ترین هشدارهای Anthropic وجود دارد.
نخستین دلیل، وخامت و ابعاد این هشدارهاست. Anthropic می‌گوید Mythos پیش‌ازاین آسیب‌پذیری‌های شدیدی را در «تمامی سیستم‌عامل‌ها و مرورگرهای وب» یافته است؛ از جمله آسیب‌پذیری خاصی که به مدت ۲۷ سال کشف‌نشده باقی مانده بود.
دلیل دوم، واکنش سایر شرکت‌هاست. هم‌زمان با توقف انتشار این مدل، Anthropic پروژه Glasswing را معرفی کرد که تلاشی برای کمک به شرکت‌ها در استفاده از Mythos به‌منظور تقویت سپرهای دفاع سایبری آن‌ها پیش از انتشار گسترده این مدل است.

مشارکت توسعه‌دهندگان پیشگام نرم‌افزار از جمله اپل، بنیاد لینوکس، CrowdStrike و همچنین گوگل که رقیب مستقیم Anthropic در حوزه هوش مصنوعی محسوب می‌شود نشان می‌دهد که این تهدید کاملاً معتبر و جدی است.

رویکرد آمودی برای تعدیل این خطر، رویکردی منطقی است. در صورت در اختیار داشتنِ فرصتِ پیش‌دستی، شرکت‌ها می‌توانند از Mythos برای ارزیابی کدهای منتشرنشده خود جهت یافتن نقاط ضعف و رفع آن‌ها پیش از عرضه محصول استفاده کنند. بااین‌وجود، Anthropic نیز منفعت زیادی از پروژه Glasswing خواهد برد. این آزمایشگاه ۱۰۰ میلیون دلارِ نخست از هزینه‌های ناشی از استفاده از این مدل در این طرح ابتکاری را متقبل خواهد شد؛ اما در نهایت، هزینه استفاده از Mythos برای شرکت‌کنندگان، پنج برابر بیشتر از هزینه‌ای خواهد بود که برای نسل پیشین این مدل، یعنی Opus دریافت می‌کند.

شاید این بهایی باشد که ارزش پرداختن را داشته باشد. رقبای Anthropic دیر یا زود مدل‌هایی با قابلیت‌های هکِ مشابه توسعه خواهند داد. سایر آزمایشگاه‌های پیشگام مانند OpenAI و گوگل، سیاست‌های انتشار معقول و خاص خود را دارند؛ اما آزمایشگاه‌های متن‌باز، به‌ویژه آن‌هایی که در چین مستقر هستند معمولاً تمرکز کمتری بر روی مسئله ایمنی دارند.

هکرها تنها کسانی نیستند که ممکن است از پروژه Glasswing ناخشنود باشند. دولت آمریکا مدت‌هاست که به دنبال سوءاستفاده از نقاط ضعفِ موجود در توانایی دفاع سایبری دشمنان خود است. این امر به معنای احتکار و انباشت آسیب‌پذیری‌های کشف‌نشده ز جمله در نرم‌افزارهای آمریکایی مورداستفاده در خارج از کشور بوده است تا در زمانی که این آسیب‌پذیری‌های به‌اصطلاح «روز صفر» (Zero-days) بیشترین تأثیر را دارند، از آن‌ها استفاده کند. اگر پروژه Glasswing موفق عمل کند، می‌تواند بسیاری از توانایی‌های سایبری آمریکا را خلع سلاح کند.

این موضوع قطعاً «پیت هگست» (Pete Hegseth)، وزیر دفاع آمریکا را خشمگین خواهد کرد؛ کسی که در اوایل سال جاری و پس از بروز یک درگیری شدید بین Anthropic و پنتاگون بر سر محدودیت‌های استفاده از مدل‌های این آزمایشگاه برای مقاصد نظامی، این شرکت را به‌عنوان یک «ریسک زنجیره تأمین» برچسب‌گذاری کرد. با این اوصاف، آمودی احتمالاً همچنان مانند خاری در چشم او باقی خواهد ماند.

گزارش حاضر در نسخه April 11^th 2026 نشریه The Economist منتشر شده است.