پیکار آنتروپیک با دولت آمریکا بر سر کنترل مدل‌های ابرقدرت هوش مصنوعی

تناقض ذاتی اقتدار دینی در این است که برای مؤمنان، هیچ‌چیز مهم‌تر از آن نیست؛ اما رهبران مذهبی معمولاً از قدرت عملی چندانی برخوردار نیستند. در واقع، همین امتناع از آلوده‌شدن به پیچیدگی‌ها و مصالحه‌های زندگی روزمره است که به شخصیت‌های مذهبی اقتدار اخلاقی می‌بخشد. همین امر نیز باعث می‌شود که از یک سو، حاکمان دنیوی بتوانند در کوتاه‌مدت به‌راحتی آنان را مهار کنند، زیرا ابزار زور در اختیار ندارند و ازسوی‌دیگر، در بلندمدت سرکوب آنان دشوار باشد؛ زیرا هرگونه آزار و فشار تنها بر جایگاه اخلاقی‌شان می‌افزاید.

این الگو، هرچند برای اسقف‌ها و شاهزادگان قرون‌وسطی آشنا بود، ظاهراً برای داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک و نیز دونالد ترامپ چندان شناخته‌شده نیست. طی روزهای اخیر، برای دومین بار در چهار ماه گذشته، مقام‌های دولت ترامپ به شکلی قاطع در اداره امور آنتروپیک مداخله کردند. آن‌ها به این شرکت دستور دادند دسترسی تمامی افراد غیرآمریکایی حتی کارکنان غیرآمریکایی خود شرکت آنتروپیک را به جدیدترین مدل‌هایش یعنی Fable 5 و Mythos 5، به دلایل امنیت ملی مسدود کند.

در هوشیو بخوانید:
شبی دولت امریکا پیشرفته‌ترین هوش مصنوعی جهان را خاموش کرد

درحالی‌که دولت ترامپ، هوش مصنوعی را ابزاری قدرتمند برای تقویت جایگاه آمریکا در جهان می‌داند، آنتروپیک آن را نیرویی می‌بیند که آن‌قدر قدرتمند است که نباید شتاب‌زده و بدون سازوکارهای حفاظتی در اختیار افراد عادی قرار گیرد. نتیجه این اختلاف، برخوردی عظیم میان «کلیسا» و «دولت» است؛ تقابلی که نه‌تنها می‌تواند عرضه اولیه سهام بسیار موفق آنتروپیک را تحت‌تأثیر قرار دهد، بلکه در نهایت تعیین خواهد کرد چه کسی کنترل نهایی قدرتمندترین فناوری جهان را در دست خواهد داشت.

دفتر مرکزی آنتروپیک در سان‌فرانسیسکو حال‌وهوایی شبیه صومعه دارد. کارکنان این شرکت خود را در مأموریتی برای خلق مدلی از هوش مصنوعی می‌بینند که آن‌قدر قدرتمند است که برخی از افراد داخلی شرکت، آن را با راز آفرینش مقایسه می‌کنند. بخش عمده‌ای از گفت‌وگوهای آنان حول اخلاق و ارزش‌ها می‌چرخد. ماه گذشته میلادی، هنگامی که پاپ لئو چهاردهم فرمان‌نامه‌ای درباره هوش مصنوعی با عنوان Magnifica humanitas منتشر کرد، یکی از بنیان‌گذاران آنتروپیک در کنار او حضور داشت. داریو آمودی نیز مرتباً بیانیه‌هایی مشابه منتشر می‌کند که در آن‌ها درباره شیوه توسعه ایمن و مسئولانه هوش مصنوعی سخن می‌گوید. همانند فرمان‌نامه پاپ، این نوشته‌ها نیز هم به مخاطرات و هم به فرصت‌های هوش مصنوعی می‌پردازند. تازه‌ترین یادداشت او با عنوان Policy on the AI Exponential در دهم ژوئن منتشر شد و در آن از دولت آمریکا خواست هرچه سریع‌تر «مقرراتی جدی و الزام‌آور» برای هوش مصنوعی وضع کند.

در هوشیو بخوانید:
پارادایم رشد نمایی؛ بازخوانی مانیفست جدید آنتروپیک برای حکمرانی و بقا در عصر هوش مصنوعی فوق‌پیشرفته

این رویکرد اخلاق‌محور، نه‌تنها مانعی بر سر راه کسب‌وکار آنتروپیک نبوده، بلکه دقیقاً برعکس، به موفقیت آن کمک کرده است. این شرکت تنها در سال ۲۰۲۱ و اندکی پس از آن تأسیس شد که داریو آمودی، خواهرش دانیلا آمودی و ۶ نفر دیگر به دلیل آنکه معتقد بودند OpenAI توجه کافی به ایمنی ندارد، از آن جدا شدند. بیش از دو سال، آنتروپیک در سایه OpenAI قرار داشت. هرچند مدت کوتاهی پس از عرضه ChatGPT، چت‌بات خود با نام Claude را معرفی کرد، اما این ChatGPT بود که بیشترین توجه را به خود جلب کرد.

شروع کند آنتروپیک، این شرکت را ناگزیر کرد تا تمرکز خود را محدودتر و هدفمندتر کند. به‌جای سرمایه‌گذاری بیشتر روی چت‌بات‌های عمومی که کاربران غیرپرداخت‌کننده فراوانی دارند و برای سودآوری به اشتراک یا تبلیغات وابسته‌اند؛ آنتروپیک بر مشتریان سازمانی متمرکز شد. درحالی‌که OpenAI وارد طیف گسترده‌ای از محصولات مصرفی شد، آنتروپیک بر توسعه ابزارهای تجاری، مانند دستیارهای برنامه‌نویسی، تمرکز کرد؛ محصولاتی که درآمدی پایدارتر ایجاد می‌کردند و اکنون آن‌قدر پیشرفته شده‌اند که می‌توانند بخش قابل‌توجهی از فرایند بهبود خود را نیز انجام دهند.

در هوشیو بخوانید:
Claude Cowork Product Guide

این راهبرد موفقیت‌آمیز بود. توسعه‌دهندگان نرم‌افزار به‌سرعت به Claude Code، عامل هوش مصنوعی برنامه‌نویسی آنتروپیک که تنها یک سال از عرضه آن می‌گذرد روی آوردند؛ زیرا این ابزار قادر است وظایفی را انجام دهد که برای یک برنامه‌نویس ساعت‌ها یا حتی روزها زمان می‌برد و درعین‌حال، صحت خروجی آن نیز به‌سادگی قابل‌ارزیابی است.

در هوشیو بخوانید:
2026 Agentic Coding Trends Report

مشتریان سازمانی نیز بر رویکرد آنتروپیک در زمینه تدابیر ایمنی تأکید ویژه‌ای دارند؛ رویکردی که با نگرانی‌های آن‌ها درباره خطرات هوش مصنوعی سرکش، هم‌راستا است. تمرکز این شرکت بر برنامه‌نویسی باعث شد مدل‌هایش در شاخص‌های سنجش توانایی مهندسی نرم‌افزار، زودتر از رقبایی مانند OpenAI و گوگل به برتری برسند. همین توانمندی در برنامه‌نویسی که مستلزم استدلال گام‌به‌گام و استفاده از ابزارها است، مزیتی مهم برای توسعه عامل‌های هوش مصنوعی فراهم کرده که می‌توانند در کنار انسان‌ها فعالیت کنند.

OpenAI نیز امسال تمرکز خود را به سمت برنامه‌نویسی تغییر داده و جدیدترین مدل‌های آن در برخی وظایف هم‌سطح مدل‌های آنتروپیک ارزیابی می‌شوند. این شرکت نیز از موج رشد عامل‌های هوش مصنوعی بهره خواهد برد. بااین‌حال، حدود ۸۰ درصد درآمد آنتروپیک از مشتریان سازمانی تأمین می‌شود، درحالی‌که این سهم در OpenAI تنها حدود ۴۰ درصد است. همین تفاوت، ظرفیت درآمدزایی آنتروپیک را افزایش داده است.

در ماه ژوئن سال جاری میلادی، هر دو شرکت آنتروپیک و OpenAI درخواست عرضه اولیه سهام خود را ثبت کردند و انتظار می‌رود ارزش هر یک به حدود یک تریلیون دلار برسد. طبیعی است که عملکرد این دو شرکت به‌دقت با یکدیگر مقایسه شود. اگرچه اسناد رسمی عرضه سهام آن‌ها هنوز منتشر نشده و اطلاعات مالی موجود محدود است، اما آنتروپیک در اغلب مقایسه‌ها عملکرد بهتری داشته است.

ازآنجایی‌که هر دو شرکت جوان و به‌شدت درحال‌رشد هستند، برای برآورد درآمد سالانه خود، درآمد آخرین ماه را در عدد ۱۲ ضرب می‌کنند؛ شاخصی که «درآمد سالانه تکرارشونده» یا ARR (Annual Recurring Revenue) نام دارد. مؤسسه پژوهشی Futurum اشاره می‌کند که آنتروپیک درآمد حاصل از فروش از طریق شرکای ارائه‌دهنده خدمات رایانش ابری را به شیوه‌ای متفاوت ثبت می‌کند و همین موضوع ممکن است ارقام آن را تا حدی مطلوب‌تر نشان دهد. بااین‌حال، روند کلی کاملاً روشن است: اکنون درآمد سالانه تکرارشونده آنتروپیک از OpenAI پیشی گرفته است.

ارزش‌گذاری این شرکت نیز از رقیبش فراتر رفته است. ارزش آنتروپیک در ماه مه به ۹۶۵ میلیارد دلار رسید، درحالی‌که ارزش OpenAI در ماه مارس ۸۵۲ میلیارد دلار برآورد شده بود. آنتروپیک همچنین به سرمایه‌گذاران اعلام کرده است که در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۶ به سود عملیاتی خواهد رسید؛ اتفاقی که در صورت تحقق، آن را به نخستین آزمایشگاه هوش مصنوعی سودده جهان تبدیل خواهد کرد.

نشانه‌های دیگری نیز از قدرت این شرکت وجود دارد. با وجود همه بحث‌هایی که درباره شکل‌گیری حباب هوش مصنوعی مطرح می‌شود، آخرین ارزش‌گذاری آنتروپیک که اندکی بیش از ۲۰ برابر درآمد سالانه تکرارشونده آن است؛ باید در پرتو این واقعیت سنجیده شود که درآمدهای تکرارشونده شرکت طی پنج ماه گذشته پنج برابر شده‌اند. «هریسون رولفس» از مؤسسه PitchBook می‌گوید: «ممکن است این ارزش‌گذاری ارزان نباشد، اما با چنین نرخ رشدی، اصلاً غیرمنطقی هم نیست.» در مقابل، ارزش‌گذاری OpenAI حتی بالاتر است. عرضه اولیه اخیر SpaceX این شرکت را با ارزشی بیش از ۹۰ برابر درآمدهایش قیمت‌گذاری کرده است.

در هوشیو بخوانید:
مبارزه کثیف سم آلتمن، داریو آمودی و ایلان ماسک برای بزرگ‌ترین دستاورد دنیای تجارت

اما بااین‌حال، برتری آنتروپیک شکست‌ناپذیر نیست. گزارش‌ها حاکی از آن است که OpenAI در حال بررسی آغاز یک جنگ قیمتی است و قصد دارد هزینه هر توکن (واحدهای داده‌ای که مدل‌های هوش مصنوعی پردازش می‌کنند) را به‌شدت کاهش دهد؛ اقدامی که پاسخی مستقیم به نگرانی شرکت‌ها از هزینه‌های روبه‌افزایش استفاده از هوش مصنوعی است. اگرچه قیمت توکن‌ها هم‌اکنون نیز در حال کاهش است، مدل‌های جدید آنتروپیک برای هر درخواست، تعداد بیشتری توکن مصرف می‌کنند. قدرت قیمت‌گذاری این شرکت باعث شده نیازی به ارائه تخفیف‌های متناسب نداشته باشد و حتی قیمت هر درخواست را افزایش دهد؛ عاملی که احتمالاً به رشد درآمد آن کمک کرده است.

به طور کلی، مدل‌های هوش مصنوعی در معرض خطر کالایی‌شدن قرار دارند، زیرا رقبا معمولاً به‌سرعت فاصله خود را با یکدیگر کاهش می‌دهند. این موضوع شرکت‌های توسعه‌دهنده مدل را ناگزیر می‌کند وارد حوزه‌های جدید به‌ویژه عامل‌های هوش مصنوعی شوند.

آنتروپیک بیش از هر شرکت دیگری موجب نگرانی صنعت «نرم‌افزار به‌عنوان خدمت» (SaaS) شده است، زیرا بسیاری معتقدند آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی در نهایت جایگزین شرکت‌های SaaS خواهند شد که ابزارهایی برای حوزه‌هایی مانند تدارکات، خرید و مدیریت منابع انسانی ارائه می‌کنند. چنین تغییری نه‌تنها رابطه آنتروپیک با مشتریانش را بسیار عمیق‌تر خواهد کرد، بلکه دسترسی آن را به حجم عظیمی از داده‌ها فراهم می‌کند که می‌توانند برای بهبود عملکرد مدل‌ها در همین حوزه‌ها مورداستفاده قرار گیرند. OpenAI نیز همین هدف را دنبال می‌کند. گوگل نیز باتوجه‌به حضور گسترده محصولات نرم‌افزار سازمانی‌اش در بسیاری از شرکت‌ها، چشم به همین بازار دوخته است. اما دست‌کم در شرایط کنونی، تمرکز آنتروپیک بر بازار سازمانی، مزیتی مهم برای این شرکت محسوب می‌شود.

در تمام این مدت، داریو آمودی همچنان به معنای واقعی کلمه درباره مخاطرات هوش مصنوعی موعظه می‌کند. او تقریباً هر دو هفته یک‌بار، برای سه هزار نفر از کارکنان آنتروپیک سخنرانی‌هایی یک‌ساعته برگزار می‌کند. اداره روزمره شرکت بر عهده دانیلا آمودی است که او نیز همانند برادرش، اعتقاد راسخی به اهمیت ایمنی هوش مصنوعی دارد.

در سطوح مختلف شرکت نیز عزم جدی برای تبدیل‌شدن به نخستین شرکتی که به «هوش جامع مصنوعی» (AGI) یا همان هوش فراانسانی دست پیدا می‌کند، کاملاً مشهود است. پژوهشگران هوش مصنوعی در سایر شرکت‌ها نیز بارها اشاره کرده‌اند که کارکنان آنتروپیک تا چه اندازه به تحقق AGI باور دارند (نویسنده اکونومیست برای توصیف این افراد از اصطلاح AGI-pilled استفاده کرده است)؛ حتی باوجودآنکه بسیاری از خود آنان معتقدند ظهور چنین فناوری‌ای در نهایت شغلشان را از بین خواهد برد.

احتمالاً همین هشدارهای مکرر درباره پیامدهای منفی هوش مصنوعی بود که در ابتدا دولت ترامپ را آزرده کرد. مقام‌های این دولت، آنچه را «مجتمع صنعتی آخرالزمان‌گرایان» (Doomer Industrial Complex) در آنتروپیک می‌نامند، مسئول مقررات‌گذاری بیش از حد بر هوش مصنوعی در دوران ریاست‌جمهوری جو بایدن می‌دانند؛ دولتی که برخی از اعضای سابق آن بعدها به آنتروپیک پیوستند.

در بخش عمده دوران ریاست‌جمهوری ترامپ، دولت او نگاه مثبتی به اقدامات برای کند کردن روند توسعه هوش مصنوعی نداشت و تمرکز اصلی خود را بر پیشی‌گرفتن از چین گذاشته بود. سال گذشته میلادی، درحالی‌که برخی رقبای آنتروپیک از جمله OpenAI آشکارا از رویکرد شتاب‌گرایانه ترامپ حمایت کردند، داریو آمودی یکی از بلندترین صداهایی بود که خواستار مقررات‌گذاری بیشتر در سطح ایالتی و فدرال شد. البته که این موضع به مذاق دولت خوش نیامد. «دیوید ساکس»، مشاور دولت ترامپ در امور هوش مصنوعی، آنتروپیک را متهم کرد که «راهبردی پیچیده برای تسخیر مقررات‌گذاری از طریق ایجاد هراس» را دنبال می‌کند. سایر مقام‌ها نیز به این تناقض اشاره کردند که چگونه شرکتی هم‌زمان درباره خطرات هوش مصنوعی هشدار می‌دهد و درعین‌حال، هر روز مدل‌هایی قدرتمندتر می‌سازد.

به‌هرحال، به نظر می‌رسد همین تمایل آنتروپیک به برجسته‌کردن خطرات هوش مصنوعی، زمینه نخستین رویارویی علنی آن با دولت ترامپ را در اواخر فوریه فراهم کرد. این شرکت و وزارت جنگ آمریکا وارد مجادله‌ای عمومی درباره استفاده از Claude برای نظارت گسترده داخلی یا توسعه سلاح‌های کاملاً خودمختار شدند. آنتروپیک اعلام کرد قوانین موجود برای تنظیم استفاده از هوش مصنوعی در نظارت انبوه کافی نیستند و همچنین این فناوری هنوز آن‌قدر قابل‌اعتماد نیست که بتوان از آن در ماشین‌های کاملاً خودمختارِ کشتار استفاده کرد.

در مقابل، پنتاگون تلویحاً داریو آمودی را متهم کرد که می‌خواهد خود را مسئول تصمیم‌گیری در موضوعات امنیت ملی بداند. در نهایت، ترامپ تلاش کرد همه نهادهای دولتی را وادار کند همکاری خود را با آنتروپیک قطع کنند و مدیران این شرکت را «چپ‌گرایان دیوانه» توصیف کرد.

این ماجرا ظاهراً این نگرانی را در دولت ایجاد کرد که موفقیت روزافزون آنتروپیک ممکن است خود به یک تهدید تبدیل شود. دیوید ساکس اخیراً هشدار داد اگر رشد «نمایی» آنتروپیک ادامه یابد، این شرکت ممکن است «کنترلی بی‌سابقه بر مهم‌ترین فناوری عصر حاضر» به دست آورد. او حتی سلطه احتمالی آنتروپیک را با تسلط «جان دی. راکفلر» بر صنعت نفت در قرن نوزدهم مقایسه کرد. به‌ویژه اعضای دولت اکنون متوجه شده‌اند که هوش مصنوعی بسیار پیشرفته چه مخاطرات عظیمی برای امنیت ملی ایجاد می‌کند. به نظر می‌رسد همین نگرانی منشأ اختلاف اخیر میان آنتروپیک و دولت بوده باشد.

در هوشیو بخوانید:
آیا مردان پیشگام هوش مصنوعی می‌توانند به‌اندازه خاندان فورد یا راکفلر قدرتمند شوند؟

این شرکت در جریان عرضه نخستین نسخه مدل Mythos؛ مدلی که علاوه بر قابلیت‌های نگران‌کننده دیگر، در نفوذ سایبری نیز عملکرد فوق‌العاده‌ای دارد و توانسته بود آسیب‌پذیری‌های بالقوه بسیاری از سامانه‌های دولتی را شناسایی کند، با دولت همکاری نزدیکی داشت.

در هوشیو بخوانید:
لحظه Mythos

آنتروپیک استفاده از این مدل را تنها در اختیار تعداد محدودی از مشتریان که از سوی دولت تأیید شده بودند، قرار داد. سپس نسخه‌ای از Mythos با نام Fable را توسعه داد که به حفاظ‌های امنیتی ویژه‌ای برای جلوگیری از سوءاستفاده مجهز بود و آن را در مقیاسی گسترده‌تر عرضه کرد.

در هوشیو بخوانید:
جنگ نه؛ شاید Mythos مهم‌ترین هشدار ژئوپلیتیک عصر ماست

برخی گزارش‌ها مدعی‌اند آنتروپیک در اطلاع‌رسانی به دولت درباره اعطای دسترسی مشتریان جدید به Mythos تعلل کرده است. اما یک منبع نزدیک به این شرکت این ادعا را رد می‌کند و می‌گوید آنتروپیک همکاری نزدیکی با دولت داشته، به آن اجازه داده درباره هر شریک جدید از منظر امنیت ملی اظهارنظر کند و حتی زمانی که دولت درخواست کرده، دسترسی یک شرکت بزرگ مخابراتی بین‌المللی را به‌سرعت قطع کرده است.

در هوشیو بخوانید:
Mythos، مدل هوش مصنوعی جدید Anthropic چقدر می‌تواند خطرناک باشد؟

در یکی از اتهام‌های تلویحی متعدد علیه آنتروپیک، دولت ترامپ ادعا کرده بود این مشتری با چین ارتباط داشته است. شاید این موضوع درست باشد، اما دلیلی بر همدلی آنتروپیک با چین محسوب نمی‌شود. کمتر مدیرعاملی به‌اندازه داریو آمودی با اقتدارگرایی چین مخالفت کرده و تا این اندازه آشکارا خواستار تشدید محدودیت‌های آمریکا بر صادرات تراشه‌های هوش مصنوعی به چین شده است.

اوضاع زمانی به نقطه اوج رسید که آمازون، غول تجارت الکترونیک و یکی از سرمایه‌گذاران اصلی آنتروپیک، به دولت اطلاع داد که در Fable آسیب‌پذیری‌های امنیتی یافته است؛ آسیب‌پذیری‌هایی که امکان «جیلبریک» یا دورزدن حفاظ‌های امنیتی مدل را فراهم می‌کردند. دیوید ساکس نیز در شبکه اجتماعی X، داریو آمودی را متهم کرد که از «رفع مشکل جیلبریک» خودداری کرده است.

در هوشیو بخوانید:
رونمایی از مدل‌های Claude Fable 5 و Claude Mythos 5

یک منبع نزدیک به آنتروپیک می‌گوید چنین امتناعی هرگز وجود نداشته است. این شرکت تأکید می‌کند که هفته‌ها پیش از انتشار Fable، مدل‌ها را برای بررسی آسیب‌پذیری‌ها در اختیار دولت قرار داده بود. همچنین آنتروپیک درباره میزان جدی بودن این جیلبریک نیز تردید دارد و استدلال می‌کند که اساساً هیچ سازوکار امنیتی کاملاً نفوذناپذیری برای مدل‌های هوش مصنوعی وجود ندارد.

در هوشیو بخوانید:
شبی دولت امریکا پیشرفته‌ترین هوش مصنوعی جهان را خاموش کرد

بسیاری از ناظران معتقدند که علت اصلی برخورد دولت با آنتروپیک، بیش از هر چیز، خصومت شخصی بوده است. دولت ترامپ در فوریه، داریو آمودی را به داشتن «عقده خدا» متهم کرده بود و خود آمودی نیز گفته بود آنتروپیک صرفاً به این دلیل تحت‌فشار قرار گرفته که حاضر نشده ترامپ را به سبک حکومت‌های اقتدارگرا ستایش کند. بااین‌حال، در پس این کشمکش‌ها، یک معضل واقعی تنظیم‌گری نهفته است. دولت ترامپ که رویکردی مبتنی بر عدم مداخله در قبال هوش مصنوعی اتخاذ کرده، ابزارهای دقیق و متناسب چندانی برای اعمال اراده خود بر آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی در اختیار ندارد.

«آدام تیرر» از اندیشکده R Street Institute معتقد است عرضه مدل Mythos باعث شد در داخل دولت اختلاف‌نظر جدی شکل بگیرد؛ اینکه آیا مدل‌های پیشرفته اکنون آن‌قدر برای امنیت ملی خطرناک شده‌اند که پیش از انتشار باید تحت ارزیابی رسمی قرار گیرند یا خیر؟

جریان‌های تندرو خواهان آن بودند که دولت اختیار رسمی برای تأیید انتشار مدل‌های جدید داشته باشد و حتی برخی پیشنهاد ایجاد یک نهاد تنظیم‌گر اختصاصی برای این منظور را مطرح کردند. در نهایت، ترامپ اوایل ماه جاری میلادی با صدور یک فرمان اجرایی، چارچوبی داوطلبانه ایجاد کرد تا آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی پیش از انتشار مدل‌های جدید با دولت همکاری کنند. بااین‌حال، این سازوکار هنوز عملیاتی نشده است.

در هوشیو بخوانید:
ترامپ فرمان اجرایی جدید هوش مصنوعی را با نسخه‌ای سبک‌تر امضا کرد

در نبود مقررات مشخص، دولت ناچار شده از ابزارهایی خشن و غیرهدفمند استفاده کند. در جریان اختلاف آنتروپیک با پنتاگون، مقام‌ها این شرکت را «ریسک زنجیره تأمین» اعلام کردند؛ تصمیمی که همکاری نهادهای دولتی با یکی از پیشرفته‌ترین آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی آمریکا را مختل کرد و شاید در نهایت به زیان خود آمریکا تمام شود.

در هوشیو بخوانید:
پنتاگون رسماً Anthropic را به‌عنوان ریسک زنجیره تأمین ایالات متحده معرفی کرد

در اختلاف جاری بر سر Mythos و Fable نیز گفته می‌شود دولت آنتروپیک را ملزم کرده برای هر فروش به یک نهاد خارجی، مجوز صادرات ویژه دریافت کند. ازآنجاکه این شرکت نمی‌تواند اطمینان داشته باشد کاربران خارجیِ شاغل در شرکت‌های آمریکایی نیز از مدل‌هایش استفاده نمی‌کنند، در نهایت مجبور شده دسترسی همه افراد غیرآمریکایی را به این مدل‌ها مسدود کند؛ نتیجه‌ای که احتمالاً بیش از آنکه به سود آمریکا باشد، به آن آسیب می‌زند.

«دین بال» از مقام‌های پیشین دولت ترامپ و عضو اندیشکده Foundation for American Innovation می‌گوید در غیاب قواعد روشن، این خطر وجود دارد که آمریکا به‌جای دستیابی به «برتری در هوش مصنوعی»، به «سلطه دولت بر هوش مصنوعی» برسد. این تنش‌ها تا حد زیادی طبیعی هستند. برای شرکتی مانند آنتروپیک منطقی است که بخواهد مدل قدرتمند خود را تاحدامکان به طور گسترده توزیع کند. این کار از منظر تجاری نیز توجیه‌پذیر است، زیرا نیاز شدیدی در بازار وجود دارد؛ مجرمان سایبری هم‌اکنون نیز از هوش مصنوعی برای مؤثرتر کردن حملات خود استفاده می‌کنند.

در هوشیو بخوانید:
چرا Anthropic و OpenAI دسترسی به جدیدترین مدل‌های خود را محدود می‌کنند؟

در مقابل، دستگاه امنیت ملی نیز به همان اندازه حق دارد بخواهد کنترل چنین فناوری قدرتمندی را هم برای اهداف تهاجمی و هم دفاعی در اختیار داشته باشد. به گفته دین بال، «دستگاه امنیت ملی اکنون در حالت کنترل کامل قرار گرفته است.» پرسش اساسی این است که این کنترل چگونه اعمال خواهد شد.

در هوشیو بخوانید:
واشنگتن با یک مشکل جدید به نام آنتروپیک روبرو است

اگرچه داریو آمودی گاهی با لحنی هشدارآمیز درباره خطرات هوش مصنوعی سخن می‌گوید، اما راه‌حل مطلوب او نوعی تنظیم‌گری فنی و تخصصی با دامنه محدود است. او خواهان قوانینی مشابه سازوکارهای نهادهایی مانند اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) است؛ به این معنا که مدل‌های مرزی هوش مصنوعی پیش از عرضه، تحت آزمون‌ها و ممیزی‌های استاندارد فنی قرار گیرند.

بااین‌حال، حتی خود آمودی نیز اذعان دارد که هرچه مدل‌ها توانمندتر شوند، هوش مصنوعی به «مهم‌ترین منبع قدرت نظامی و اقتصادی» تبدیل خواهد شد. همین موضوع برای دولت ترامپ و تمامی دولت‌های پس از آن، انگیزه‌ای روشن و قانع‌کننده ایجاد می‌کند تا اهرم‌های کنترلی خود را، از جمله بر آنتروپیک، حفظ کنند. دین بال این وضعیت را چنین جمع‌بندی می‌کند: «هیچ شرکتی نمی‌تواند بنیان‌های حاکمیت دولت را به لرزه درآورد و درعین‌حال، خود را از واقعیت عریان سیاست مصون بداند.»

هر دو طرف امیدوارند این اختلاف به‌تدریج فروکش کند، زیرا ادامه آن به سود هیچ‌کدام نبوده است. دولت آمریکا، در تلاشی شتاب‌زده برای اعمال اقتدار خود، نه‌تنها کاربران آنتروپیک در سراسر جهان را دچار مشکل کرده، بلکه نشان داده نادیده‌گرفتن ضرورت تدوین قوانین و مقررات برای هوش مصنوعی تا چه اندازه کوته‌بینانه بوده است. ازسوی‌دیگر، آنتروپیک نیز با این تصور که بهتر از همه می‌داند چه باید کرد و بدون آنکه حداکثر تلاش را برای سازگاری با دولتی خصمانه انجام دهد، خود را در موقعیتی قرار داده که دست‌وپایش بسته شده و در نهایت، مشتریانش متضرر شده‌اند.

پیامدهای این اختلاف، بی‌تردید بر عرضه اولیه سهام آنتروپیک سایه خواهد انداخت. تعلیق یک مدل تجاری که صدها میلیون نفر از آن استفاده می‌کنند، ناگزیر بر درآمد شرکت اثر خواهد گذاشت. افزون بر این، سرمایه‌گذاران و مشتریان نیز نسبت به‌احتمال تکرار چنین اختلال‌هایی، در نتیجه روابط پرتنش آنتروپیک با دولت، نگران خواهند بود. در نهایت، شرکت‌های هوش مصنوعی، هرچند ظرفیت ایجاد منافع فراوانی دارند، در حال توسعه قابلیت‌هایی بالقوه خطرناک هستند؛ آن هم در شرایطی که قوانین حاکم بر این فناوری هنوز کافی و متناسب نیست.

در هوشیو بخوانید:
از دکمه قطع ترامپ تا سودای حاکمیت هوش مصنوعی در اجلاس G7

داریو آمودی به‌خوبی می‌داند که مقررات همواره بسیار کندتر از مدل‌های هوش مصنوعی تکامل می‌یابند؛ از همین رو، ناخواسته در جایگاه داوری غیرمنتخب برای تصمیم‌گیری درباره ایمنی این فناوری قرار گرفته است. در مقابل، دولت منتخب آمریکا نیز هوش مصنوعی را فناوری‌ای می‌داند که آن‌قدر راهبردی است که نمی‌توان از اعمال کنترل بر آن صرف‌نظر کرد. این کشمکش تا زمانی ادامه خواهد یافت که کنگره آمریکا چارچوب‌های قانونی تازه‌ای برای حکمرانی بر هوش مصنوعی تدوین کند.

گزارش حاضر در نسخه June 20th 2026 نشریه The Economist منتشر شده است.